Verklärte Nacht, een verhaal van bedrog en onvoorwaardelijke liefde

Ik ben zwanger, maar het is niet van jou.

Een complete stilte heerst over de zaal wanneer een man en vrouw het podium komen op gedanst. Nogmaals wordt verbeeld: ik ben zwanger, maar niet van jou, ik hou van jou. Ook de tweede man komt nu in beeld. Stilte, nog altijd die onbreekbare stilte. Een vrouw die aan duigen valt. Een man die haar telkens opnieuw opraapt. Dit is de start van ‘Verklärte Nacht’, een stuk van Belgische topchoreografe Anne Teresa De Keersmaeker. Een verhaal over onvoorwaardelijke liefde en bedrog waarin een aantal bewegingen meer vertellen dan woorden kunnen. Lees verder Verklärte Nacht, een verhaal van bedrog en onvoorwaardelijke liefde

Advertenties

5 redenen waarom Arco Renz een visueel schouwspel is dat je moet gezien hebben

Gisteren zagen we ‘East’ van Arco Renz in De Schouwburg te Kortrijk. Een ietwat vreemde dansvoorstelling die je zintuigen op het hoogste niveau prikkelt. Met muziek die je ingewanden aan het dansen en trillen brengt en lichten die je ogen verblinden. Voor een dansante performance moet je echter niet naar ‘East’ komen, voor een visueel schouwspel des te meer. Gigantische sferen en vibrerende stokken vormen de hoofdelementen in de voorstelling. Deze worden ondersteund door een uitermate sterke belichting. ‘East’, een performance die visueel zo sterk is, dat wij er een lijstje van maakten. Lees verder 5 redenen waarom Arco Renz een visueel schouwspel is dat je moet gezien hebben

De Romeinse goden van Vandekeybus

Vorige vrijdag in de schouwburg van Kortrijk: een mix van theater, film en gespierde dansers met ontbloot torso. In 1999 ging ‘In Spite of Wishing and Wanting’ van Wim Vandekeybus voor het eerst in première. Nu zien we de voorstelling opnieuw met een nieuwe cast. Tien (soms elf) ongeremde mannen die 2 uren lang het beste van zichzelf geven afgewisseld met korte pauzes waarin het publiek verontrustende kortfilms, eveneens van Vandekeybus, te zien krijgt. Lees verder De Romeinse goden van Vandekeybus

Van Oosterse badhuizen tot Berlijnse underground clubs

Tijdens het zien van So Blue door Louise Lecavalier/Fou glourieux viel de muziek mij meteen op. Ze was zo aanwezig en fragmentarisch opgebouwd dat het leek alsof ik een cd luisterde. Een nieuw soort geluid werd mij geïntroduceerd, één waarbij oost en west gemixt werd, waarin alle culturen tot één versmolten. Muziekfanaten, dit is er één voor jullie. Lees verder Van Oosterse badhuizen tot Berlijnse underground clubs

We moeten blijven springen – The Dog Days Are Over door Jan Martens

11393058_916140545109503_7111339950775555624_n

“Ok, wat was dat?” “Die staande ovatie was zo verdiend!” “Hoe is dit mogelijk?” “Waaaauw”. Dit waren enkele gedachten die door mijn hoofd flitsten bij het buiten komen van de voorstelling The Dog Days are Over van Jan Martens. Een voorstelling die één en al uitputting en doorzettingsvermogen was. Zelden zag ik zo’n sterke dansers. Lees verder We moeten blijven springen – The Dog Days Are Over door Jan Martens

Hakanaï, spelen met projecties

12782144_1007721365973498_1185558083_n

Wanneer ik op donderdagavond de Schouwburgzaal binnen wandel zie ik midden op scène een doorschijnende kubus staan waarop allerlei letters worden geprojecteerd. Het vreemde object weet meteen mijn aandacht te trekken. Een ruisende wind geluid op de achtergrond en dan is ze daar. Een kleine, fragiele danseres volledig in het wit gekleed. Lees verder Hakanaï, spelen met projecties

Vader, een ontroerend schouwspel over ouderdom

Huilend, krijsend, tegenspartelend, als een kind die niet naar school wil, zo wordt vader Leo het toneel opgetrokken door zijn zoon. ‘Vader ik heb maar dertig minuten.’ ‘Vader ik moet nu weg.’

Vader vertelt het verhaal van ouderdom. Het verlies van de jeugdigheid, het vasthouden aan de herinneringen, maar ook het verder gaan en de hoop. Lees verder Vader, een ontroerend schouwspel over ouderdom

Hinoki – veelbelovende opening van het NEXTfestival

Máté Mészáros’ Hinoki, een grandioze afsluiter van het Ultimates festival en tegelijkertijd een veelbelovende opening van het NEXTfestival.
“Er zullen wel nog tickets te verkrijgen zijn aan de deur”, had ik een vriendin verzekerd die de voorstelling niet wou missen. Ik bleek me duidelijk vergist te hebben toen ik buiten de menigte zag staan die voor de dansvoorstelling nog van een glaasje genoot. We konden ons buiten verwarmen aan vuurkorven, vuur dat tegelijkertijd rust en kracht uitstraalde, en rondom ons lag er een weggetje van houtsnippers. Lees verder Hinoki – veelbelovende opening van het NEXTfestival

Een strijd tot het einde – Hinoki door Maté Mészaros

hinoki

Vredig en stil, zo gaat Hinoki vrijdagavond van start. Een troep dansers op het podium die zich sereen op de golvende muziek voortbeweegt. Als bladeren door de wind voort geblazen. Een golf van rust en buitengewone stilte komt over de zaal. En dan plots chaos, een bom van dans komt tot explosie. De dansers vliegen door de lucht, glijden over het podium. Er ontstaat leven, dynamiek, vuur. Indrukwekkend grondwerk wordt afgewisseld met imposante acrobatie. Eén ding is zeker, deze dansers bezitten een enorm gamma aan techniek.  Lees verder Een strijd tot het einde – Hinoki door Maté Mészaros

Mind-blowing – From Portici With Love

From portici with love pakte meteen uit met een knaller. Vier totaal verschillende types, stuk voor stuk fantastische dansers, die het tegen elkaar opnamen. Ze werden voorgesteld en om beurt naar voor geroepen door een eigenzinnige, veeleisende presentator. ‘The Eastern Goddess, The Playboy, The Cutiepie and The Beast.’ In het begin dansten ze afzonderlijk en wanneer ze gezamenlijk dansten, wist ik niet waar eerst gekeken. The Beast (Yassin Mrabtifi) pastte volgens de presentator niet in het plaatje en werd weggezonden. De harde realiteit van de danswereld.
De vier dansers werden afgebeeld als marionettenpoppen en honden aan de leiband, bestuurd door onze samenleving en niet meer in staat om hun eigen weg uit te gaan. Op een bepaald moment waren ze op zoek naar licht, waar ik de betekenis aan gaf dat ze hun vrijheid zochten. Ik zag de angst in hun ogen, ongelooflijk hoe ze die paniek expressief duidelijk konden maken. Heftige beelden die nog lang zullen nazinderen.
Die harde beelden transformeerden in een magisch moment waar bellen werden geblazen. Vanaf de plaats waar ik zat kon ik een paar bellen opvangen, wat me het gevoel gaf dat ik echt in het stuk zat.
From portici with love was simpelweg mind-blowing. Het heeft iets losgemaakt bij mij, nog meer dan de vorige voorstellingen. Ik kan dus bevestigen dat zelfs mensen die niet vertrouwd zijn met dans enorm kunnen genieten van de voorstellingen van het Ulti’mates festival.

Door: Ingaline Geldhof